Uluslararası Sosyal Sorumluluk Tecrübesi Yaşaman İçin 14 Sebep

1) Dünya’yı keşfetmenin en ucuz ve en güvenli yolu olduğunu öğrenmen için



2) Sınıf arkadaşların mezun olduklarında o şirket senin bu şirket benim diye kapı kapı iş kaygısına düşmüşken, sana dünya çapında faaliyet gösteren firmaların referans olması için



3) Gittiğin ülkede havaalanına kadar seni bırakıp, her uçak gördüğünde arkasından senin için el sallayacak dostlar edinebilmek için



5) Hayatının hiçbir kısmında kendini bu kadar cesur hissetmeyeceğini bildiğimiz için


4) Pişmanlıklarını unutmayacak kadar cesur olabilmeni sağladığı için


6) Yurt dışı Tecrübesi ile kastedilenin Amerika’dan ibaret olmadığını öğrenebilmen için


7) Kendinle beraber dünyanın da değişebileceğini hissetmen için


8) Yaşadığın tecrübe sırasında, edindiğin arkadaşlıklar sayesinde bir dahaki yurt dışına çıkışında, kalacak yer gibi basit kaygıların peşine düşmeme gibi bir şansının da olduğunu görebilmen için


9) “Into the Wild” filmindeki gaza gelişinin sadece o anda kalmaması için



10) Hayallerini gerçekleştirmenin aslında o kadar zor olmadığını göstermek için


11) İlerde torunlarına okul hayatının sadece kantinde muhabbet etmekten ibaret olmadığını anlatabilmen için


12) Hayatının 11 yılını televizyon karşısında geçireceğini bildiğimiz için



13) Hindistan’ı sadece haritada görmeni istemediğimiz için

Pushkar markets India October 2009



Youth on the Move

Do you know anyone who has gone abroad for any internship, youth program or university scholarship? Have you ever seen any foreigners in your own country? Have you at least once searched online about work, study or travel abroad opportunities?

Well, let’s face it, we have all answered yes at least once, if not three times. Countless organizations and agencies are fighting for the attention of middle or upper class students and graduates with their wide “go abroad” portfolio. Universities themselves are also not falling behind. Students are often exposed to exchange students and programs and encouraged to study abroad as well. Every young person entering a job market knows now that an international experience is not an extra asset anymore, it’s a must.

Scrolling down my Facebook newsfeed, many travel opportunities pop out everyday. Conferences, projects, exchange programs, and cheap airlines offering flights to other continents for 200 euros. Than switching to Instagram. Pictures from Erasmus, long weekend vacations, or hitchhiking trips by my peers. We are determined to travel and experience the world; it’s trendy, it’s necessary, and it makes life more exciting. Almost 23% of YouthSpeak respondents are listing global opportunities as the most important thing they will be looking for after graduation and more than 45% of those surveyed list travelling the world as their current priority in life.

Youth are on the move! What does this mean for them and society beyond selfies?

Conclusions? Well, the capacity of young people to move between different countries, regions and cultures has never been easier and more desirable than it is now. But what’s in it besides selfies with pyramids and macaroons in Paris? Changes in society and economy, and a hell of a lot of them.

Global Talent Management

How can businesses attract and retain talents in the era of youth who want to explore as much of the world as possible in their 20s? Campus recruitment and career fairs may not be enough soon unless you are proposing a truly global experience which will be challenging enough for a millennial to stay in the company for a while. Youth simply needs to be enabled to move. So talent managers around the world — brace yourself for innovating on new sourcing solutions!

Recovery from Current Economic Situation

Take an example from Spain, where more than 55% of youth are unemployed. As a result, educated youth need to leave in search of better job opportunities. But this way, the country will not recover since it cannot keep the best and most educated talent. On the other hand, they are also not ready to receive this amount of talent. Another consequence is that this youth will not contribute with taxes which could help in rebuilding economy. Youth mobility can influence your country more than you think.

Social integration

By bringing youth together through different exchange programs and projects, we can enhance social integration. There is no better way for one to understand a foreign culture than to experience it on your own. It supports intercultural dialog and eases the adaptation of youth to new environments. As a result, we can predict a more tolerant, understanding, and peaceful world.

Youth mobility is unstoppable.

Youth mobility is a complex matter and like everything, has its pros and cons. But there is one thing I know for sure, youth is on the move. And they are unstoppable.

5 things Millennials Care About the Most

We call them lazy and demanding. We judge them and find them narcissistic. However looking at raw data they are not so bad after all. Here are 5 things that millennials care about the most nowadays, according to the YouthSpeak survey powered by AIESEC.

1 . Gaining new skills

New gadgets, iPhones and tablets are not the only thing millennials care about. They are also eager to learn and experience more. Fifty percent of surveyed youth listed gaining new skills and abilities as their top priority. This indicates their awareness of the importance of soft and hard skills. They know that studying from books is not the only way of learning and more than 70% of the surveyed youth prefer to learn by doing and trying.

More than 50% of surveyed so far have chosen Team Management and Leadership as the skills they need to develop.

More than 50% of surveyed so far have chosen Team Management and Leadership as the skills they need to develop.

2. Finishing University

Nearly half of the surveyed young people are willing to finish their studies. There was some concern because last year’s education has been failing to help students in developing useful skills and preparing graduates for entering the job market, but on the other hand, millennials still have belief in education and are not giving up quickly.

Still more than half of surveyed youth perceives univerity degree as a way to reaching their full potential.

Still more than half of surveyed youth perceives a university degree as a way to reaching their full potential.

3. Travelling the world

Volunteering abroad, internships, scholarships, work and travel. These are only a few ways to experience and taste the world. Globalization means the world is shrinking and international experience is becoming a must-have in a resume of each millennial.

Above 45% of surveyed youth listed travelling the world as their top priority right now.

Above 45% of surveyed youth listed travelling the world as their top priority right now.

4. Making the world a better place

Millennial youth believe that the world can be changed and they know they can be the ones changing it. What has always been fascinating about this generation is that they are beyond ambitious and that they believe more in their capabilities than other generations.

Around 55% of surveyed youth believe that to change something, young people need to have broader understanding of the issues that the world is facing.

Around 55% of surveyed youth believe that to change something, young people need to have a broader understanding of the issues that the world is facing.

5. Starting their own business

Here’s to the entrepreneurial outlook. More than 20% of surveyed youth so far lists starting or growing own business as their top priority in life right now. Trends show that over the next 5 and 10 years more than 60% of youth want to become entrepreneurs. The increased demand for entrepreneurship may push employers to make their workplaces less structured, hierarchical and rigid to enable entrepreneurial talent to thrive.


Fill in the YouthSpeak survey by November 30th to help us create data that speaks for young people with aims to align and find solutions to improve both education and employment. Over 17,000 youth voices have been heard, it’s your turn.

Complete the survey: Do it here
More Information: YouthSpeak Survey

Malala’s Nobel Peace Prize: Seventeen Years of an Admirable Story

More or less seventeen years ago, in Mingora, the largest city in the Pakistani district of Swat, a baby girl was born. The date was precisely July 12th and she was welcomed by her family with great love and joy. It is interesting to imagine, so many years afterwards, that the whole world would hold the same sentiments towards this girl, perhaps also with an additional touch of hope and pride.

Malala Yousafzai has earned the admiration of many people around the globe as a result of her actions and the way she has conducted her life towards one objective, and one objective only, since she was born: “my mission is to help people”, she said once during an interview with BBC. This goal–her life goal–has remained steadfast and the 2014 Nobel Peace Prize she received on October 10th proves this better than anything else.

Get to know Malala



Malala may be a schoolgirl, but she was never little. Or at least, not in the childish sense of the word. Growing up in a family where education has always been praised, Malala values the importance of learning, and this has not changed even with the political instability in her country. In particular, the Taliban is known for its violent activity in the Middle East and also for their extreme interpretation of Islam, which they use to validate their own operations. As a matter of fact, a number of the group’s arbitrarily cruel actions are related to the oppression of women.

When Malala first heard that she was not allowed to attend school because she was a girl, she could have just looked down and obeyed, as so many other girls did. At first glance, her calm face and peaceful eyes may demonstrate that she is more likely to remain quiet than express her own ideas out loud. However, for Malala (and, to be honest, to me and a good deal of other people I know as well), the idea of keeping women in the shadows simply did not make sense.  How could girls not be allowed to go to school? Unfortunately  for the Taliban, school was exactly where Malala wanted to be, and she decided to spread her will to the world.

I am Malala

At the age of eleven, Malala wrote a blog for the BBC about her day-to-day life under the Taliban occupation and her subsequent desire for things to change. As she spoke for herself, Malala was also speaking up for a generation of young girls and women who are prevented every day from entering into an education institution due to the simple fact that they are female. “All I want is education”, she cried, and thousands around the world stepped forward to support this statement.

Sadly, in October 9th of 2012, Malala’s voice was almost shut down. After hearing someone call her name, she became the victim of a murder attempt. One of three bullets hit Malala and for some time the world wondered, concerned, if this little girl of big actions would become just another addition to the sad statistics.  Meanwhile, while Malala was fighting for her life, different people and organizations everywhere used the tragedy as a turning point to further the fight for women’s rights and increase opportunities for equal education.

One of the most significant instances of this was the UN petition signed by Gordon Brown, United Nations Special Envoy for Global Education, which urged that every child in the world should be in school by the end of 2015. The petition used the slogan “I am Malala”, which reached all corners of the globe, and had a huge influence in the ratification of the first Right to Education Bill in Pakistan.

Malala’s legacy

Perhaps all of these positive reactions had something to do with Malala’s recovery. In 2013, she celebrated her birthday, perfectly well, by giving a speech at the UN Headquarters. Her words requested universal access to education and demonstrated that bullets will never be able to stop the struggle for a better world.

“I am very thankful that people in Pakistan and people around the world on the next day [of the shooting] raised up their voices; they spoke for their rights. Malala was only hurt in Pakistan, but now she was hurt in every corner of the world”, she said in an interview for BBC, only one year after the attempt on her life.

Some time later, the Nobel Prize committee announced that the recipient of the Peace Award of this year had a familiar name. Together with Kailash Satyarthi, an Indian activist who works for children’s rights, Malala is sharing the $1.1 million prize and the honour and prestige of the world’s most famous distinction. The nomination states that both deserve the recognition “for their struggle against the suppression of children and young people and for the right of all children to education”.

These fancy words do justice to the beautiful actions of this seventeen year old, who is the youngest Nobel prize winner in history. In the battle for equal education opportunity, Malala is clearly unafraid of being in the vanguard. Today, AIESEC congratulates Malala and wonders about the future: what else she will do, and for the first time? Personally, I can’t wait to see what comes next.


AIESEC ile eksik parçalarımı tamamladım!

Daha üniversitede iken kendimi harika bir iş sahibi gibi hissedeceğimi hiç düşünmezdim. Sabah uyanıp o günkü sorumluluklarını düşünmek, başarısız olduğun konuları bir kenara not edip tekrar yapmamak, başarılı olduğun konuları geliştirip ilerde iş hayatında etkili kullanmak…  Kısacası daha üniversitede iken gelecekteki kariyerimin stajını yapmak.

Adana’da İngilizce İşletme fakültesini kazandığım zaman gelecekte iyi bir yere gelmek ya da iş bulmak için çok uğraşmam gerektiğini biliyordum. Ders çalışmayı sevmiyordum ve ingilizcemi geliştirmenin ders çalışmadan bir yolunu bulmam gerekliydi. Aynı zamanda işletme geniş bir bölüm olduğundan okulu bitirmeden hangi dalda iyi olduğumu bulup bu yönümü geliştirmem gerekiyordu.İş hayatında yaptığınız hataların bedeli büyük olabilir ama AIESEC’de hata yaparak öğrenme şansım vardı.Uluslararası bir platform olduğu için gelen yabancı öğrencilerle sürekli iletişim halinde olup pratik yaparak İngilizce hatta birçok dil öğrenme şansım olduğunu da öğrendikten sonra AIESEC’e katılmak benim için kaçınılmaz oldu.

AIESEC’de iki sosyal sorumluluk projesinde görev aldım. Projelerden birinin liderliğini yürüttüm ve bu projede 23 farklı ülkeden 30 kişiyle tanıştım.Onların belkide hayatını değiştiren bir tecrübe yaşaması için oluşturduğum takımla beraber 2 ay boyunca çalıştım. 200 lise öğrencisinin gözlerinde farklılıkların güzel olduğunu, dünya insanı olmanın önemini anlarken kendi sınırlarından dışarı çıkmaları gerektiğini anladıklarını gördüm. Aynı dilden aynı ırktan aynı renkten olmayan hatta insan olmaktan başka ortak özelliği olmayan insanların beraber bir takım olup aynı amaç uğruna harika işler başardığını gördüm ve bunu yapmalarını sağlayan organizasyonun bir parçası olmanın gururunu ve sevincini yaşadım.

Şu an AIESEC’e katılalı sadece bir yıl oldu yaptığım doğru ve yanlış işler hangi alanda uzmanlaşmam gerektiğini öğretti bana. Üniversite hayatımın sadece ikinci yılında olmama rağmen önümü görebiliyor ve kariyer planımı ona göre yapabiliyorum şu an. Büyük sorumlulukları tecrübesizken bana güvenip bu sorumluluğu bana veren  başka bir organizasyon var mı bilmiyorum ama AIESEC’e katılıp hayatımdaki eksik parçayı tamamladığıma eminim.

Püren Pınar Kıraç


Sömestrınızı Tam Anlamıyla Değerlendirmenizi Sağlayacak 5 Şey!

Hepimiz üniversite öğrencisiyiz ve biz öğrenciler için verilebilecek en güzel hediye uzun dönemli tatillerdir. Aslında bunlara uzun demek doğru değildir çünkü yaşamaya gelince çok kısıtlı bir zaman aralığı gibi gelir. Bu kısıtlı zamanımızı en iyi şekilde değerlendirmek için oldukça çaba harcarız.

Biz de sizler bu sömestr tatilinin planını yaptık!

1) Uzun zamandır görüşemediğin lise arkadaşlarınla birlikte vakit geçirmek.

Zamanında yediğin içtiğin ayrı geçmeyen arkadaşlarınla bol bol vakit geçirebilir, özlem giderebilirsin. “Kim nereye gitmiş, ne yapmış, sevgilisiyle ayrılmış mı?” dedikodusu kaçınılmaz yapılır.


2) Ailenle beraber akraba ziyaretine gitmek.

Uzun uzadıya süren sohbet, beraberinde gelen anılar ve nasihatlar, gelecek planları vs. Dikkatli olun, kendinizi her an bir gelin-damat adayı olarak bulabilirsiniz.


3) Kahve eşliğinde kitap okumak veya film izlemek.

Uzun zaman önce büyük bir heyecanla aldığın kitabın halen ilk 20 sayfasında mısın? Durma hadi aradığın fırsat elinde. Sıcak bir kahve eşliğinde o çok sevdiğin kitabını okumaya başlayabilirsin.



4) Çılgın arkadaş grubunla snowboard keyfi.

Havalar iyiden iyiye soğudu, ortalık kar beyaz oldu ama sen hala kartopu savaşı yapmakla mı kaldın? O zaman hadi bir çılgınlık yap, zaman geçirmekten keyif aldığın arkadaşlarını ikna et ve snowboard’un keyfini çıkar.


5) Yurt dışına çıkarak farklı kültürler tanımak.

Bu kısa sömestr tatilinin unutamayacağı bir hikâyeye dönüşmesini hangi üniversiteli istemez? Dünyanın farklı bir köşesine gidip, sömestrını unutulmaz bir hikayeye dönüştür!


Kamboçya’ya gitmek için özel bir sebebiniz olmasına gerek yok!

Öncelikle Kamboçya’ya gitmek için özel bir sebebim yoktu. Bu ülkeyi seçmemdeki ana unsur aslında Asya’ya olan ilgimdendi. Aynı zamanda diğer taraftan da bazı korkularla birlikte gidiyordum oraya. Buna rağmen biletimi aldım ve sonunda Kamboçya havalimanına indim.Uluslararası bir havalimanı olmasına rağmen birçok işlemi açık alanda yapmamız benim ilk kültür şokum oldu diyebilirim.

İşlemleri halledip dışarı çıkınca beni bir AIESECer karşıladı. Beni  guesthouse’a yerleştirdi ve çok yardımcı oldu. Bu  arada Türkiye’de iken havanın çok soğuk olduğunu belirtmeliyim çünkü ocak ayıydı. Ama oraya indiğimde hava yaklaşık otuz beş dereceydi. İlk günden bir şey anlayamadım tam olarak ama ikinci gün olduğunda etrafı dolaşma ve İngilizce öğretmenliği yapacağım üniversiteye gitme imkanımız oldu. Projemiz İngilizce ve Çince öğretmenliği yapmaktı. Benimle birlikte bu projede iki tane Çinli daha vardı. Hep birlikte okula gittiğimizde bir şaşkınlık oldu çünkü burası Türkiye’de alıştığımız üniversitelerden çok farklıydı. Bunu görünce ne kadar üzülsekte ülkenin eğitim düzeyinin ne kadar düşük olduğunu anladık.
İlk birkaç gün geçtikten sonra ülkeyi daha yakından tanıma fırsatımız oldu. Yemeklerinin çok lezzetli olduğunun farkına vardım ve aslında beni en çok etkileyen olayın bu ülkenin insanlarının çok iyi olması oldu. Bence ile başlayarak bir iddaada bulunmam gerekirse bu ülkenin neredeyse hepsinin bir bebek kadar temiz olmasıydı. Hatta birkaç hafta geçtikten sonra Vietnam’a gezmeye gittiğimizde resmen bir şok yaşamıştık, bu kadar yakın alanda yaşayıp nasıl bu kadar farklı tip insanların olabilir diye.
Biraz projemizden söz etmek gerekirse bir üniversitede dil öğretmenliği yapıyorduk. Bunun kolay olmadığını rahatlıkla söyleyebilirim. Çünkü bu öğrencilerin neredeyse hepsinin dil düzeyi sıfıra yakındı. Onu da bir tarafa bırakırsak dili öğrenmeye yönelik bazı dezavantajları vardı. Bunlar çekingenlik ve dillerinin İngilizceye dönmemesi gibi… Sonuçta biz elimizden gelen yardımı yaptık. Ama bizi şaşırtan bu öğrencilerin öğretmenlere olan inanılmaz saygısı oldu. Orada bulunduğum süre zarfında her öğrencinin küçük yaşta bir çocuk gibi “hello teacher” diyip başlarını eğmesi beni oldukta şaşırttı.
Günler geçti biz süremizi tamamladık, bu süre zarfında çok yeri gezme imkanımız oldu. Kamboçya’nın içinde bir çok yer, Vietnam ve Tayland gibi. Aslında anlatılacak çok şey var ama hepsini birleştirmek çok zor olacağından bu ülke hakkında maddeler halinde bazı bilgiler vereceğim.

-Kamboçya’da otel fiyatları oldukta ucuz. Geceliği yaklaşık 7-10 dolar arası.

-Ülkede dolar ana para birimi gibi kullanılıyor.

-Her yerde motor var. İnsandan bile çok diyebiliriz. Araba bulmak imkansız gibi bir şey. Aileler ufacık scootera 5 kişi bile binebiliyorlar.

-Yemekleri oldukça güzel. Pilavları müthiş. Eğer yolunuz düşerse sadece bir beef istiyorum deyip onu afiyetle yiyin.

-Ülke herzaman sıcak. Biz kışın gitmemize rağmen bunaltıcı sıcaklar oluyordu.

-Bu ülkeye gelirseniz mutlaka Angkor wat’ı ve beyaz kum diye anılan sihanoukville’yi ziyaret edin.

-İnanılmaz lezzetli meyveleri var. Hele bir meyveleri var ki sarımsı bir şey ismini hatırlayamıyorum bildiğiniz tatlı olarak yiyebilirsiniz.

-Ülkede ulaşım inanılmaz ucuz.1 dolara şehirin diğer ucuna gidebilirsiniz.Motosikletin arkasına oturmaya korkmuyorsanız.

-Ülkede seyahat için otobüse binin. Bu şehirlerarası veya yurtdışına olabilir. Ama yanınıza maske almayı unutmayın. Otobüsün içi  toz toprak oluyor.

-Kiling fields’a gidin. Siz o toprakların üstüne basarken o daracık alanın altında 70.000 bin kafatası yatıyor olacak.

-Kısaca AIESEC ile bu ülkeye gitmeyi çekinmeyin. Eminim en çok eğleneceğiniz ve değişik tecrübeler yaşayacağınız ülke burası olacak!


Polonya’ya gitmeden önce farklı bir Çağataydım!

Bu yaz Global Citizen ile Polonya/Krakow’a gittim. Aslında aklımın ucundan geçecek bir tecrübe değildi bu. Amaaan ne gerek var Global Citizen’a kendim giderim diyordum. Fakat global bakış açısı ile bakmaya çalıştım olaylara neler yapabilirim, neler yapmalıyım diyerek ve bu projenin bir parçası olup hayat değiştirmek ve bunu yaparken kendi hayatımı da değiştirmek istedim. Global Citizen maceram bundan farklı olmadı da.

İlk anından beri benim için challenge oldu bu yolculuk. Polonya’ya uçağım geç indiği için treni kaçırmıştım ve bavulum kopmuştu.  Üzerine daha Varşova’dan Krakow’a 4 saatlik yolum vardı. Yolu bilmeyen bitkin bir Çağatay ve 20 kg’lık kırık bir bavul…   İşte Global Citizen’ın enteresan bir kısmı da burda, yol sormak için durduğum birisiyle konuşmaya başladık havaalanında. Kendisinin de AIESEC ile Global Citizen için geldiğini, Krakow’a gideceğini söyledi ve birlikte yola çıktık. 1 saat sonra farkettik ki ikimizde İstanbul’dan geliyoruz ve 1 saattir ingilizce konuşuyoruz. Böyle ufak ama muhteşem bir anım oldu ilk 1 saatte. Hayatım boyunca eşsiz olacağından eminim.

Projem Krakow şehrinin biraz dışında kalan bir çiftlikteydi ve engelli çocukların rehabilitasyonuyla ilgileniyorduk. Evet aslında çok zor bir işti. Her yaştan çocuk gelebiliyordu. Hiç bilmediğiniz biri ve hiçbir şekilde anlaşamıyorsunuz, aynı dili konuşmuyorsunuz. Aslında bunun yanlış olduğunu orda fark ettim. Hepimiz aynı dili konuşuyoruz Lehçe, Türkçe, İngilizce… Aynı dili konuşamamak bir engel değil. Hepimiz insanız ve duygularımız aynı konuşuyor sadece dillerde kelimeleri farklı. Bu benim için gerçekten kendimi geliştirip duvarları yıkmam için büyük bir fırsattı. 3-18 yaş arası herkes burda projeden faydalanabiliyordu 10 kişilik uluslararası takımımız ve 8 kişilik buna ek Polonya’dan gönüllü kişiler vardı. En başta gerçekten birşeyleri değiştirebilir miyim diye düşünüyordum, tereddütteydim Fakat en sonunda gerçekten bir şeylerin değiştiğini gördüm. Engelli insanlar bizden farklı değil sadece içlerine kapanıklar, dışlanmış ve eksik hissediyorlar. Bunu değiştirmek elimizde ve dünyanın herhangi bir yerinde bunu yapabiliriz yeter ki duvarlarımızı yıkalım.

Projemin yanında AIESEC Krakow ile çalışma fırsatı buldum ve AIESEC’in ulusallığını daha yakından takip etme şansı buldum gerçekten de farklı ülkelerden farklı kültürlerdeydik ama AIESEC dilimiz ortak ve amaçlarımız birdi. Bunun yanında eğlenceyi çok seven ve Krakow’da eğlenceleri organize eden kişi haline geldim kısa sürede. Ulusal Kongrelerinde party delegasyonu olmak için başvurdum ardından 400-500 kişilik kongrelerinde party delegasyonu oldum. Hayatımın en güzel anlarından biriydi bu ve sonunda verilen sugar cubelerde 50 farklı kişiden 50 farklı mesaj vardı bana. Bu benim için büyük bir sevinç kaynağıydı.

Gitmeden önceki Çağatay’a bakıyorum da iyi ki gitmişim diyorum. Belki herkesin hayatını değiştiremedim ama bir etki bıraktım hem orda hemde kendimde ve global birisi olma yolunda büyük bir adım attım, duvarlarımı yıktım 6 hafta farklı bir ülkede farklı insanlarla birlikte yaşadım. Artık dünyanın 50 farklı yerinde evim var ve bu insanlarada her zaman kapım açık. Sokaklarında bile dünyanın farklı yerlerinden farklı insanlarla tanıştım. 6 haftalık süreçte adını hatırlamadığım ama muhteşem vakit geçirdiğim yüzlerce insanla tanıştım.

Bunları Çağatay yapmışken herkes yapabilir, yapmalı da. Dünya bize muhtaç ve siz adım atmazsanız belki de kimse atmayacak.

Çağatay AKÇAM

Gerçek Selen’i AIESEC’te keşfettim!

Küçük yaştan beri neredeyse hiç değişmedim, ne zaman bir oyun oynansa oyunu ben yönetmek isterdim, dans edilse en önde ben olmak isterdim, öğretmenimiz bir soru sorsa ilk ben yanıtlamak isterdim ama hiçbir zaman yapmadım çünkü çekingen ve içine kapanık yapım beni hep arkalara itti. Gruptaki en sessiz, sürekli başkalarına uyan üyesi ben olurdum. Bu durumu aşmaya karar verdiğimde üniversiteye başlamak üzereydim. Bir cesaret ve hevesle AIESEC’e katıldım. AIESEC’te gerçek Selen’i keşfedeceğimi biliyordum ve ne mutlu ki bana keşfettim. İşte benim AIESEC hikayem:
AIESEC hayatıma 2013 yılında başladım. Satış takımında yaşadığım tecrübe kendime olan güvenimi arttırdı. İçine kapanık olan Selen, şirketlere gidip sunum yapacak,telefonda üst düzey yetkililerle çekinmeden konuşacak,elindeki ürünü satacak düzeye gelmişti. Satış takımından sonra çalışmaya başladığım Projeler takımında hayatımdaki ilk liderlik tecrübemi yaşadım. Bana kattıklarını anlatsam sayfalar yetmez. Uluslararasılığı yaşamamı sağlayan bu projede toplum önünde konuşmaktan tutun, bütçe kazanımı, pazarlama,ajanda sorumluluğu ve kendinden büyük 40 yabancı öğrenciyi yönetmeye kadar birçok konuda deneyim sahibi oldum. 4 kişilik bir takıma sahiptim fakat proje sonunda herbiri benim birer kardeşim olmuştu. Çünkü ben AIESEC’te, bir takım olmanın aile olmaya eşdeğer olduğunu öğrendim.
AIESEC serüvenim hala devam ediyor. Okulda öğrenmediğim ve bana eğitim hayatım boyunca hiçbir zaman öğretilmeyecek birçok şey kazandığım bu kuruma ve her bir gönüllüsüne ne kadar teşekkür etsem az.

Selen Parlar

Bana güç veren şey; pozitif etki edebileceğim insanlar!

İnsanın AIESEC’den alabileceği o kadar fazla şey var ki aslında bunları bir yazıya sağdırmak çok zor. Kan bağın olmayan bir kardeşin de burada, kendini geliştirmek için çok güzel bir ortam da burada, yurtdışında senin gibi düşünen binlerce insanda. Herkesin AIESEC hikayesi çok farklı başlıyor fakat aynı düşüncelerdeki binlerce insanla aynı noktada kesişiyor aslında. Hayallerinize bir adım daha yaklaşmak, insanların hayatlarına etki etmek, aynı zamanda farkında olmadan kendi hayatınıza da etki etmek AIESEC’te mümkün. Bunlardan bihaber başladığım bu serüvende kişiliğimin, neleri iyi yapıp neleri kötü yaptığımın farkına varmam sadece uzunca bir hikayenin ön sözü olabilir ancak.

Hayatımın daha başında bunları yaşamak Türkiye için, Dünya için yapılacak daha çok şey olduğunu gösterdi fakat bana asıl güç veren şey hikayemin diğer sayfaları, hayatlarına pozitif etki edebileceğim insanlar belki de daha fazlası…

Can Aslan