Global Volunteer ile Tayland Tecrübem

Ece-Global-Volunteer-AIESEC-Yurtdışı-Romanya-Tecrübesi

Herkese merhaba! 2016 yılının Mart ayında AIESEC’E katıldım. Hem ilginç bir tecrübe yaşamak hem de kendimi geliştirmek, duvarlarımı yıkmak istiyordum. Fakat Avrupa ya da Amerika’yla yola başlamak istemiyordum ve oyumu Tayland’a verdim. İlk defa ailemden bu kadar uzak kalacaktım. Cesaretimi topladım ve herkesin “Neden oraya gidiyorsun saçmalama” laflarına kulağımı tıkayıp projemi seçtim, başvurdum, mülakat yapıldı, kabul edildim ve düştüm yollara. Projem ilkokul çağındaki çocuklara temel düzeyde İngilizce eğitimi vermekti. En büyük korkum “çocuklara faydalı olabilecek miyim?” düşüncesiydi. Dilini, dinini, kültürünü, mutfağını hiç bilmediğim bir ülkeye gidiyordum. İşin ciddiyetini uçağım Tayland sınırlarına girince anladım.En büyük zorluk, uçakta yediklerim yüzünden zehirlenmemdi üniversitede kaldığım 3 günlük zaman dilimi içinde sadece uyudum, tabii bu zaman dilimi içinde yemek yiyemedim 3 günde 5 kilo verdim. Bizimle ilgilenen Tayland Assumption University AIESEC ailesi sayesinde doktora gidip tedavi oldum ve bütün geri dönme niyetlerim 3. gecemde bitti. Artık tamamdım.

Ece-Global-Volunteer-AIESEC-Yurtdışı-Romanya-Tecrübesi

4. günün sabahında okullarımızın olduğu şehirlere doğru yola çıktık. Artık geçirdiğim her günden bir şeyler öğreniyordum. Yapmam dediğim ne varsa yapıyordum. Yaşayamam dediğim ne varsa yaşıyordum. Yaşadığım en büyük şok kültür şokuydu. Tam anlamıyla her şeye adapte olduğumda 10 gün geçmişti. Artık sabahları hiç tanımadığım bir evde hiç tanımadığım insanların yüzlerine Good Morning diyerek uyanıyordum. Her sabah adlarını teker teker öğrenmeye çabaladığım sınıflarıma giriyordum ben onlara onlar bana alışıyordu. Geçen her sabah artık bana gözleri daha fazla parıldayarak Good Morning Teacher Ece diyorlardı. Onlara her sarılışımda daha fazla kalmalıyım diyordum her dakikam anlamlanıyordu. Meksikalı bir kız kardeşim oldu. Aynı okulda çalışıyorduk her günümüz birlikte geçiyordu hayatlarımızı paylaşıyorduk. Birlikte keşfediyorduk. Çok ağladım omzunda çok teselli etti. Hayatımın en zor ama en güzel deneyimiydi. Sanırım benim askerlik maceram böyle oldu. Döndürüp döndürüp anlatacağım hiç bitmeyecek anılar. Yepyeni bir aile edindim, yepyeni kardeşlerim oldu. En çok paylaşmak istediğim olaya geldik. Okuldaki son günüm geldi çattı. Bir tane öğrencim geldi yanıma en basit ama en temiz kelimeleriyle “Öğretmenim, haftaya ve ondan sonraki haftalarda artık sizi göremeyeceğim. Sizi çok özleyeceğim. Beni unutmayın” dedi. 8 yaşındaydı ve sosyal medyası yoktu. Bir kâğıda adımı soyadımı yazıp ilerde bir gün Facebook açarsa beni bulabileceğini söyledim. Bu olay yaşandıktan 4 gün sonra ağlaya ağlaya hayatımın bir kısmını Tayland’da bırakarak Türkiye’ye döndüm. 3 gün geçmişti. Alışmaya çalıştığım şey 1,5 ay önceki hayatımdı. Oysa önemli olan geçen uzun zamanlardan ziyade yaşadığını hissettiğin anlarmış. Neyse Facebook hesabıma girdim. Bir adet arkadaşlık istediğim vardı açtığımda gördüğüm şey karşısında ilk defa mutluluktan ağladım. Adımı soyadımı eline sıkıştırdığım kendi küçük aklı büyük canım öğrencimden başkası değildi. Facebook açmış. Bu anlattığım olay yaşanan müthiş anılardan sadece bir tanesiydi.

Ece-Global-Volunteer-AIESEC-Yurtdışı-Romanya-Tecrübesi

Şu anda Çin’den tutun Meksika’ya kadar uzanan dünyada pırıl pırıl arkadaşlıklar biriktirdim. Artık yaşadığım zorluklar karşısında başımı ellerimin arasına alıp ben bittim demek yerine haydi bakalım şimdi çözüme odaklanıyorum diyorum. İyi ki 19 yaşımda böyle bir maceraya atlamışım çünkü bu hayatta herkese kendini bu denli güçlendirme hakkı verilmiyor. Belki sizlerinde aklında bunları yaşamak var fakat korkularınız ağır basıyor olabilir. Korkmayın arkadaşlar hayat bizim gösterdiğimiz cesaretler etrafında değişiyor. En önemlisi bu kocaman dünyada kendimizi bir noktadan farklı hissedebilmeliyiz. Bütün bu süreçlerde hep yanımda olan AIESEC İZMİR ailesine sonsuz teşekkürler. Yol açık, yola çıkın.

 

Ece BÜYÜKDEVECİ / İZMİR

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *