Güney Kore’de turist olmaktan uzaktık, orada da bir ailem varmış.

Henüz 18 yaşımdayken 11 saatlik uçuşla vardığım Seul, ilk dakikalarında beni kendine aşık edip yoğun temposunda kaybetmişti bile. Valizim elimde yürürken ellerinde “Hosgeldin Sumeira!” yazısıyla beş-altı AIESECli, çığlıklarla karşılamışlardı beni.

Tam 6 hafta sonra o çığlıklar göz yaşına dönmüştü fakat oradan ayrılmanın üzüntüsü ne kadar şiddetli olsa da büyüdüğümü hissederek döndüm Türkiye’ye ve yeni Sümeyra’yı tanımak istiyordum!

Değişmiştim, değiştirmek istiyordum çok. World Vision adlı uluslararası bir yardım kuruluşunda 6 hafta boyunca 3 farklı okulda etkinlikler yaparak, sosyal ve ekonomik düzeyi düşük ailelerin çocuklarıyla İngilizce oyunlar oynayarak projemi başarılı ve memnun bir şekilde bitirdim.

Henüz Kore’ye varmadan 6 haftalık programım günü gününe planlanmıştı bile! Projemde bir Çek bir de Tayvanlı arkadaşım vardı. Orada turist olmaktan çok uzaktık çünkü projem boyunca evini, yemeğini, sevgisini paylaşan Koreli ailemin yanında, Asya kültürü ile iç içe yaşıyorduk.

Yaşadığım deneyim, gezdiğim hiçbir yer ile kıyaslanamayacak kadar değerliydi… Ve en çok özlediğim şey o harika, bol baharatlı, Kore yemekleri!… :/

Sümeyra Altan

0 cevaplar

Cevapla

Tartışmaya katılmak ister misiniz?
Katkı yapmaktan çekinmeyiniz!

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir